สมัยก่อนเมื่อเกิดการสูญเสียฟันการใส่ฟันปลอมทดแทนมีเพียงสองอย่างอย่างแรกคือฟันปลอมแบบถอดได้ซึ่งต้องอาศัยตะขอเกาะที่ตัวฟัน ดูไม่สวยงามซ้ำยังเป็นที่เกาะของเศษอาหาร เป็นสาเหตุของการสูญเสียฟันเพิ่มขึ้น ในกรณีที่ไม่มีฟันเหลือให้ตะขอได้ยึดเหนี่ยวก็ต้องอาศัยการขยายฐานฟันปลอมบนให้เต็มเพดานและครอบคลุมสันเหงือกล่างทั้งหมด เป็นที่เกะกะรำคาญใจไม่สบายปากพูดไม่ชัด และเมื่อสันเหงือกยุบตัวลงตามกาลเวลา ฟันปลอมจะหลวมหลุดไม่กระชับเหมือนเดิม ก็ใช้ความชำนาญเลี้ยงฟันปลอมให้อยู่ในปาก พอกล้อมแกล้มใช้กันไป คอยระวังตอนหัวเราะดังดังเพราะฟันปลอมอาจหลุดกระเด็นให้ขายหน้าประชาชน

ฟันปลอมประเภทที่สองคือฟันปลอมแบบติดแน่น  เมื่อฟันหายไปหนึ่งซี่ฟันข้างเคียงช่องว่างต้องถูกกรอให้เล็กลงโดยรอบเพื่อทำเป็นครอบฟันติดกันสามซี่เรียกว่าสะพานฟัน  ถ้าฟันข้างเคียงช่องว่างเป็นฟันที่มีรอยผุใหญ่ๆ  ก็พอทำใจได้ว่าคุ้มค่า  แต่บ่อยทีเดียวที่ฟันที่ถูกกรอนั้นเป็นฟันดีดีไม่มีรอยผุเลย  แต่ต้องถูกกรอเอาเนื้อฟันส่วนที่แข็งแรงที่สุดออกจึงมีโอกาสที่จะผุใต้ครอบถ้าทำคนไข้ทำความสะอาดไม่ดี 

รากเทียมจึงเป็นทางออกของปัญหาต่างๆดังกล่าวข้างต้น  เสียฟันไปหนึ่งซี่ก็ทดแทนด้วยรากเทียมหนึ่งซี่สมเหตุผลดี  รากเทียมในรูปแบบของหมุดหรือบาร์ใช้ในการยึดฟันปลอมถอดได้ทั้งปากผู้สูงอายุที่ใส่ฟันปลอมถอดได้ทั้งปากจึงมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

ทพญ. มนูญ ดุจหนึ่งคุณากร